Beleid
Laatste update 10 november 2017
©2011, Baby in je buik, All Rights Reserved.
Ellen van der Helm
Klein Rondeel 113 
5427 GB Boekel
korenroos@vanderhelm.net

Logo Zwangerschapsmassage
Veel knuffelen maakt gelukkige volwassenen 
Het belang van knuffelen:

Diverse wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond dat veel knuffelen en huidcontact belangrijk zijn voor je baby. Niet alleen omdat je baby zich er prettig bij voelt, maar vooral ook omdat is gebleken dat veel knuffelen positieve effecten heeft op de ontwikkeling van de hersenen, het hormoonstelsel en de hechting aan de ouders/verzorgers.

Een baby die veel geknuffeld en getroost wordt groeit op tot een evenwichtig persoon met veel zelfvertrouwen Dit is al langer bekend. Maar recente onderzoeken tonen aan dat veel knuffelen en het niet laten huilen van je baby (zoals oma's en opa's nogal eens willen adviseren) effect heeft op de ontwikkeling van de hersenen en het hormoonstelsel.

De hersenen:
Uit onderzoek is gebleken dat de ontwikkeling van de hersenen een dynamisch proces is wat gestuurd wordt door de ervaringen die de baby opdoet. Een baby wordt geboren met slechts 25% van het hersengewicht van een volwassene en heeft nog nauwelijks verbindingen tussen de hersencellen. Deze verbindingen zorgen ervoor dat de hersencellen met elkaar kunnen "communiceren". Hoe meer verbindingen, hoe beter de communicatie tussen de diverse hersencellen zal verlopen. 80% van de hersengroei vindt in het eerste levensjaar plaats. Een zeer belangrijke periode voor je baby dus. Het eerste jaar is eigenlijk voor veel dingen bepalend. Als een baby in het eerste jaar (emotioneel) verwaarloosd wordt zal dat grote gevolgen hebben voor de ontwikkeling van de hersenen en dus voor het doen en laten van de latere volwassene. 
De ervaringen die een baby opdoet bepalen (mede) welke verbindingen en hoeveel er tussen de hersencellen worden aangelegd. Bij positieve ervaringen zoals knuffelen, praten en lachen komen bepaalde stoffen vrij die de ontwikkeling van de verbindingen tussen de hersenen stimuleren.
Bij negatieven ervaringen zoals stress, komen er stoffen vrij die ervoor zorgen dat de ontwikkeling van de verbindingen wordt geremd en kunnen de zelfs al aangemaakte verbindingen worden vernietigd.
Stress kan bij een baby heel gemakkelijk worden opgeroepen; een baby heeft heel gevoelige zintuigen.
Honger kan al stress oproepen en bijvoorbeeld ook een inenting, maar dit zijn kortdurende stressmomenten waar een ouder normaal gesproken op reageert door de baby op te pakken en te troosten of eten te geven. Deze korte stressmomenten hebben geen gevolgen voor de ontwikkeling van de hersenen. 
Als een baby gedurende een langere periode stress ervaart krijgt het een hoge concentratie van cortisol (het stresshormoon) in het lichaam. Cortisol remt de ontwikkeling van de hersenen en de aanmaak van verbindingen tussen de hersencellen.
Uit dierproeven is gebleken dat ratten die op jonge leeftijd aan langdurige stress zijn blootgesteld op volwassen leeftijd een overactieve stressreactie hebben; ze zijn angstiger en vertonen minder onderzoekend gedrag.
Bij kinderen is aangetoond dat een overactief stresssysteem negatieve effecten heeft op het immuunsysteem (ze zijn dus vatbaarder voor ziekten) en de gezondheid in zijn algemeenheid.
Ook kunnen deze kinderen minder makkelijk iets leren. Op volwassen leeftijd zie je bij deze mensen angststoornissen, depressie, stressgerelateerde ziektes, slaapstoornissen, onderdrukking van het immuunsysteem en hoge bloeddruk.

Als de stresssituatie nog langer duurt (bijvoorbeeld bij baby's die langdurig worden mishandeld) wordt in hersenscans gezien dat de plaats, waar het geheugen zetelt in de hersenen en de plaats waar de emoties verwerkt en geregeld worden, verschrompeld.

Baby's kunnen zelf hun stressniveau niet verlagen; het zenuwstelsel van een baby is niet in staat om de stress te stoppen. De ouder of verzorger zal dit voor de baby moeten doen. Vooral het eerste levensjaar is erg belangrijk, niet alleen omdat de hersenen dan voor het grootste deel ontwikkelen, maar ook omdat de baby zelf de stress dus niet kan verlagen. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het stresssysteem levenslang overgevoelig blijft als in het eerste jaar door de ouders/verzorgers niet goed wordt gereageerd om stressfactoren bij de baby te voorkomen.
Wordt er door de ouders/verzorgers wel goed gereageerd, dan wordt het stresssysteem vanaf het tweede jaar minder gevoelig.

Je baby laten huilen, negeren of een tik geven zijn dan ook echt geen goede adviezen. Sterker nog, je doet je baby echt kwaad als je niet reageert op zijn signalen dat hij stress ervaart.
Als je baby van streek is, moet je hem troosten. Knuffelen en lief tegen je baby praten is de beste manier om je baby te troosten.

Hoe kun jij zorgen voor een goede hechting en het verminderen van stress bij je baby?

Direct na de geboorte is het huid-op-huidcontact erg belangrijk. Sommige mensen zijn bang dat een baby dan teveel afkoelt omdat hij bloot bij de moeder (of vader) ligt. Uit onderzoek is gebleken dat dit juist niet zo is. Natuurlijk moet de baby eerst goed afgedroogd worden en ook de buik/borst van de moeder moet droog zijn. Laat de baby dan lekker met zijn hoofdje op je borsten liggen en het lijfje op jouw buik.
Dek jullie samen toe met een warme deken of dekbed. Laat de baby zo lekker lang liggen, niet alleen heel goed om de stress van de geboorte te verminderen, maar zeker ook goed voor het op gang komen van de borstvoeding.
Baby's die direct na de geboorte een tijd huid-op-huidcontact hebben met moeder gaan vaak zelf op zoek naar de borst.
Als je baby eenmaal goed aan de borst gedronken heeft en tevreden is, is het ook erg mooi om hem een tijdje bij je partner op de borst te leggen. Ook hier blote huid op blote huid. Dit levert ook nog een prachtig moment voor een foto! 

Probeer zoveel mogelijk lichaamscontact met je baby te maken en praat hierbij ook tegen je baby.
Onderzoek toont aan dat de hoeveelheid lichaamscontact die wij normaal vinden, eigenlijk te weinig is voor de baby.
Een heel goed middel is een babydrager. Hiermee draag je je baby een groot deel van de dag bij je. 

Laat je baby niet huilen. Een baby huilt niet voor niks. Hij probeert je iets duidelijk te maken, maar omdat hij niet kan praten kan hij dit alleen doen door te huilen.
Honger, eenzaam, niet lekker voelen, een boertje wat dwars zit, rommelende darmen of gewoon gezellig bij je willen zijn; huilen heeft altijd een reden. 

Meer lichaamscontact leidt tot minder huilen. Baby's die gemiddeld 10 uur lichaamscontact per dag hebben, huilen 50% minder dan baby's die 8 ½ uur lichaamscontact hebben. 

Gaat je baby naar het kinderdagverblijf? Geef de babydrager mee en vraag of de verzorgsters regelmatig je baby willen dragen. Zodra je weer thuis bent draag je je baby zelf weer.
Het lijkt heel onhandig (en we zijn er niet aan gewend in de Westerse wereld), maar als je eenmaal gewend bent om je baby zoveel mogelijk bij je te dragen zul je merken dat het helemaal niet lastig is. Een goed zittende babydrager geeft geen klachten bij het dragen en het continue contact met je baby is niet alleen voor de baby heel lekker!!

Een goed gehechte baby zal later een evenwichtig kind en volwassene worden die het leven vol vertrouwen tegemoet ziet.

​Citaten uit het boek De onschuldige gevangene van Ingeborg Bosch (11e druk 2007, L.J. Veen); een zeer nuttig boek voor iedere ouder:

"Als het kind alleen wordt gelaten in zijn bedje en huilt totdat zijn keeltje vreselijk pijn doet? Dan leert het kind al snel dat de wereld een wereld is die niet reageert op zijn signalen en die zijn behoeften negeert. 

​De wereld is een koude plek waar het kind is overgeleverd aan zichzelf, omdat niemand zich om hem bekommert op het moment dat hij dat zo nodig heeft. Die wereld is een gevaarlijke wereld, want het kleine kind registreert op intuïtief en onbewust niveau maar al te goed dat het onveilig is als het alleen is, dat het nog veel te klein is om zichzelf te beschermen, te troosten, gerust te stellen, te kalmeren. Zij zal zich later snel afgewezen voelen en zich gekwetst of boos terugtrekken uit contact met anderen." 

"Naast onze genetische codes geven we nog veel meer door aan onze kinderen. De manier waarop wij met deze prille wezentjes omgaan zal voor het leeuwendeel bepalen hoe zij later zelf de wereld zullen waarnemen. 

Jagen wij onze kinderen veel angst aan, dan zal de wereld hun als volwassenen een angstaanjagend oord lijken, waarmee ze met agressief gedrag of juist door zich terug te trekken proberen om te gaan. Reageren we niet op hun frequente behoefte aan hulp, dan zullen ze later een koude, onverschillige wereld waarnemen, waarin ze zich wellicht tot uitputting toe tevergeefs zullen inzetten om aandacht en waardering te krijgen."

Bronnen:
Tijdschrift voor verloskundigen jan 08
The science of parenting prof.Margot Sunderland
De onschuldige gevangene Ingeborgh Bosch
Does infant carrying promote attachment? Anisfeld, Nozyce en Cunningham
The effects of stress on memory and hyppocampus: Bremmer et al